تمام بلاگ‌های برنامه‌نویسی با یکی از همین پست‌ها شروع می‌شوند. این هم پستِ من است.

یک شروعِ شلوغ و نامنظم

من کارم را با برنامه و نقشه شروع نکردم. با PHP شروع کردم — بد، آشفته و به‌صورت خودآموز از روی آموزش‌های پراکنده. حتی قبل از اینکه آن را کنار بگذارم، فرای مفاهیم پایه هم نرفتم. حالا که به عقب نگاه می‌کنم، اصلاً خجالت‌آور نیست؛ وقتی بدون نقشه راه و بدون حضور کسی برای سوال پرسیدن خودآموزی می‌کنی، مسیر دقیقاً همین‌طور پیش می‌رود.

از PHP به سراغ پایتون رفتم. این‌بار واقعاً وقت گذاشتم؛ دوره‌های آموزشی درست‌وحسابی را گذراندم، چیزهایی ساختم و فهمیدم دقیقاً دارم چه کار می‌کنم. پایتون ماندگار شد.

مسیر انحرافی فرانت‌اند

یک جایی تصمیم گرفتم که باید وب را درک کنم؛ پس رفتم سراغ HTML و CSS. درست در همان دوران Tailwind CSS معرفی شد و من بلافاصله به سراغش رفتم — چون نوشتن کلاس‌های کاربردی (Utility-first) دقیقاً همان چیزی بود که CSS همیشه باید می‌بود. نوشتن CSS خام خیلی زمان‌بر است، اما Tailwind سرعت من را بالا برد.

بعد جاوااسکریپت، و سپس تایپ‌اسکریپت که حسِ همان جاوااسکریپت را داشت ولی با وجدان و قانون‌مندتر! بعد React و سپس Next.js — اگرچه هیچ‌وقت عمیقاً وارد Next.js نشدم، چون مدام از خودم می‌پرسیدم: اگر فقط می‌خواهم یک سایت ساده را سریع تحویل دهم، آیا واقعاً Next.js ابزار مناسبی است؟ معمولاً پاسخ «نه» بود.

همان‌جا بود که با Vue.js و Nuxt آشنا شدم. Nuxt اشکالات جزئی خودش را داشت، اما برای وب‌سایت‌های سرراست دقیقاً همان چیزی بود که نیاز داشتم. در آن مسلط شدم؛ همین سایت هم روی Nuxt اجرا می‌شود.

تا مرزِ Rust

بعد از Nuxt، دلم یک زبان سطح پایین‌تر می‌خواست. Rust گزینه‌ی بدیهی بعدی بود — به نظر می‌رسید تمام کسانی که قبولشان داشتم عاشقش هستند. اما برای کسی که از دنیای پایتون و تایپ‌اسکریپت می‌آمد، Rust مثل یک دیوار محکم بود. سیستم Borrow Checker اصلاً کاری ندارد چقدر انگیزه دارید؛ مدام به درِ بسته می‌خوردم و عقب می‌کشیدم.

من Rust را رها نکردم؛ فقط پذیرفتم که هنوز زمان مناسبش نرسیده است.

چرا Go؟

علاقه‌ی واقعی من همیشه DevOps و اتوماسیون QA بود — نوشتن ابزارهایی که سیستم‌ها را قابل مشاهده‌تر (Observable)، مطمئن‌تر و مدیریتشان را ساده‌تر می‌کنند. کمی تحقیق کردم و اسم Go مدام جلویم سبز می‌شد.

کاملاً منطقی بود: Go در دنیای DevOps حضور و نفوذ واقعی دارد (Docker، Kubernetes، Terraform — همگی با Go نوشته شده‌اند). به یک فایل باینریِ مستقل (Single static binary) کامپایل می‌شود. آن‌قدر ساختاریافته و باقاعده است که ۱۷ روش مختلف برای انجام یک کار ساده جلویت نمی‌گذارد. و در مقایسه با Rust، به راحتی قابل یادگیری بود — پلِ معقولی بین دنیای تایپ‌اسکریپت که می‌شناختم و دنیای سیستم‌ها که می‌خواستم به آن برسم.

پس Go را یاد گرفتم؛ و جوری در ذهنم جا افتاد که از زمان پایتون به بعد هیچ چیز دیگری این‌طور نشده بود.

این بلاگ قرار است چه باشد؟

یادداشت‌های بین راه. قرار است درباره Go، ابزارهای CLI، اتوماسیون DevOps و هر چیز دیگری که در حال یادگیری‌اش هستم بنویسم. نه آموزش‌هایی از زبان یک متخصص — بلکه نوشته‌هایی صادقانه از طرف کسی که هنوز در حال یادگیری است، هنوز می‌سازد و هنوز اشتباه می‌کند.

اولین پروژه واقعی که دارم می‌سازم یک ابزار CLI برای مانیتورینگ Endpoint به زبان Go است. هنوز منتشر نشده؛ وقتی آماده شود، همین‌جا قرارش می‌دهم.

برای پست اول همین‌قدر کافی است. خوش آمدید.